در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۵، پرزیدنت ترامپ در ضیافت شام تجار ژاپنی در توکیو سخنرانی کرد و حضار را به یاد فصلی فراموش‌شده از تاریخ انداخت. او گفت:
«خیلی‌ها این را درباره ژنرال داگلاس مک‌آرتور نمی‌دانند! همان لحظه‌ای که ۸۰ سال پیش پیمان صلح امضا شد… او در همین‌جا قانون اساسی را نوشت، و تمامش را خودش انجام داد. او یک نابغه بود. و خب، هنوز هم همان قانون اساسی پابرجاست.»

منتقدانی که از «سندرم نفرت از ترامپ» رنج می‌برند این سخنان را به سخره گرفتند، اما پرزیدنت ترامپ در اصل درست می‌گفت. پس از شکست ویرانگر ژاپن در جنگ جهانی دوم — که با بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی توسط ایالات متحده پایان یافت — ژنرال داگلاس مک‌آرتور، با الهام از پدران بنیان‌گذار آمریکا، در برابر بوروکراسی واشنگتن ایستاد و به کارکنان خود دستور داد ظرف تنها یک هفته پیش‌نویس قانون اساسی جدید ژاپن را بنویسند.

این قانون اساسی، که در فوریه ۱۹۴۶ تکمیل شد و به «قانون اساسی مک‌آرتور» شهرت یافت، حقوق طبیعی، برابری، و نظام نظارت و موازنه را نهادینه کرد و به قدیمی‌ترین قانون اساسی بدون اصلاح در جهان و پایه‌ پیشرفت ژاپن از ویرانی به یک دموکراسی آزاد و شکوفا بدل شد. مک‌آرتور چنان محبوب بود که بیش از ۵۰۰ هزار نامه قدردانی از مردم ژاپن دریافت کرد — مردمی که او را نه یک اشغالگر، بلکه رهایی‌بخش خود می‌دیدند و بیش از رهبران خود، به او اعتماد داشتند تا کشورشان را از جنگ، فقر و یأس بیرون آورد.

هرچند «تغییر رژیم» و «ملت‌سازی» امروزه از منفورترین واژه‌ها در واشنگتن هستند، اما سیاست خارجی ایالات متحده همواره بر همین دو اصل استوار بوده است. از زمان تاسیس کشور، کمک به دیگران برای تجربه‌ی آزادی و دموکراسی بخش مهمی از مأموریت آمریکا بوده است.

در ۲۵ دسامبر ۱۷۸۰، توماس جفرسون — که بعدها نخستین وزیر خارجه‌ آمریکا شد و وزارت خارجه را از پایه بنا کرد — در نامه‌ای به جرج راجرز کلارک از اصطلاح «امپراتوری آزادی» استفاده کرد تا مسئولیت ایالات متحده را برای گسترش آزادی در سراسر جهان، حتی با مداخله‌ خارجی، توصیف کند. نزدیک به سه دهه بعد، در ۲۷ آوریل ۱۸۰۹، جفرسون در نامه‌ای به دوست و جانشینش جیمز مدیسون، این ایده را تأیید کرد: «امپراتوری‌ای برای آزادی که از آغاز آفرینش هرگز نظیرش دیده نشده، و باور دارم هیچ قانون اساسی پیش از قانون ما تا این حد برای امپراتوری گسترده و خودحکومتی مناسب نبوده است.»

این دکترین پایدارِ «امپراتوری آزادی» برای مدت طولانی الهام‌بخش نقش آمریکا در گسترش آزادی و یاری به دیگر ملت‌ها برای ساخت نظام‌های دموکراتیک بر پایه‌ قانون اساسی خود بوده است.

پرزیدنت ترامپ و وزیر خارجه‌اش مارکو روبیو با چالش‌های تغییر رژیم و ملت‌سازی در ایران، لبنان، سوریه، غزه، ونزوئلا و کوبا روبه‌رو هستند — و اینها تنها موارد فوری روی میز آنهاست. فهرست بسیار بلندتر است. بسیاری از آمریکایی‌ها — به‌ویژه رأی‌دهندگان پرزیدنت ترامپ — به‌درستی نگرانند، چون شکست‌های عراق و افغانستان را به یاد دارند و آنها را با موفقیت ژاپن پس از جنگ تحت رهبری مک‌آرتور مقایسه می‌کنند.

پس از عملیات بسیار موفق «چکش نیمه‌شب» با بمب‌افکن‌های B-2، ترامپ در شبکه‌ Truth Social نوشت:
«گفتن “تغییر رژیم” از نظر سیاسی درست نیست، اما اگر رژیم ایران نمی‌تواند ایران را دوباره عظیم کند، چرا نباید تغییر کند؟؟؟»

در ۲۵ ژوئن، در اجلاس ناتو، پرزیدنت ترامپ حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران را با بمباران ژاپن مقایسه کرد و گفت:
«نمی‌خواهم از هیروشیما مثال بزنم، نمی‌خواهم از ناگازاکی مثال بزنم، اما اساساً همان چیزی بود که به آن جنگ پایان داد.»

حتی چارلی کرک، که پرزیدنت ترامپ به‌شدت او را تحسین می‌کرد، در ابتدا مخالف حمله نظامی به ایران بود و در پلتفرم X نوشت:
«برای کسانی که از تغییر رژیم به رهبری آمریکا حمایت می‌کنند، چرا؟ این چه شکلی دارد؟ آیا عراق، لیبی، سوریه و افغانستان باعث تردیدتان نمی‌شود؟ برای من قطعاً می‌شود. استدلالتان را بگویید.»

بعدتر، او با معاون رئیس‌جمهور، جی. دی. ونس تماس گرفت که گفت: «چارلی عصبانی بود. مردم آمریکا دیگر حاضر نیستند سربازان‌شان در درگیری‌های خارجی بی‌فایده کشته شوند.» اما پس از آنکه تأسیسات هسته‌ای ایران بدون هیچ تلفات آمریکایی نابود شد، چارلی لحن خود را تغییر داد و گفت خوشحال است که مأموریت با موفقیت انجام شد.

اگر رژیم اسلامی حاکم بر ایران از رهبری پرزیدنت ترامپ و قاطعیت نخست‌وزیر نتانیاهو جان سالم به در ببرد، ملاها دوباره شبکه‌های تروریستی را که ارتش اسرائیل و نیروهای آمریکایی تقریباً نابود کرده اند، بازسازی خواهند کرد و دوباره آمریکا و متحدانش را تهدید خواهند نمود. همین خطر در ونزوئلا، سوریه و دیگر نقاط نیز وجود دارد.

در ایران، جمعیت وسیعی از مردم که عمیقا طرفدار آمریکا هستند، هم‌اکنون برای آزادی خود می‌جنگند. در جریان حمله‌ی ۱۲ روزه‌ی آمریکا و اسرائیل، مردم ایران تقریباً به هیچ‌کس اعتماد نداشتند — جز پرزیدنت ترامپ و نتانیاهو. هنگامی که پسر شاه سابق، مردم را به تظاهرات فراخواند، تقریباً هیچ‌کس بیرون نیامد؛ اما چند ساعت بعد، زمانی که ترامپ از ساکنان تهران خواست برای حفظ جان خود پایتخت را ترک کنند، حدود هشت میلیون نفر با احترام درخواست او را پذیرفتند و شهر را ترک کردند.

هیچ نیازی به اعزام نیروی نظامی آمریکا نیست؛ در عوض، پرزیدنت ترامپ باید از تشکیل «مجلس مؤسسان قانون اساسی» در میان اپوزیسیون ایران حمایت کند تا پیش‌نویس واحدی از قانون اساسی تدوین شود — تا وقتی جایگزینی معتبر و مورد تأیید آمریکا پدید آمد، خود ایرانیان بتوانند به‌طور مسالمت‌آمیز تغییر رژیم را اجرا کنند.

با نزدیک‌شدن به دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا، هیچ مأموریتی برتر از کمک به ملت‌هایی که ارزش‌های ما را می‌ستایند، برای بازسازی کشورشان وجود ندارد. پاسخ در مدل‌های شکست‌خورده‌ «ملت‌سازی» چپ‌گرایان و جهانی‌گرایان هارواردی نیست که روزی اجازه دادند نفوذ تهران بر قانون اساسی‌های پس از جنگ در خاورمیانه سایه اندازد. پاسخ در چشم‌انداز توماس جفرسون و اراده‌ ژنرال مک‌آرتور نهفته است — برای یاری به ملت‌های آزاد تا بر پایه‌ی ارزش‌های آمریکایی، یعنی آزادی، برابری و خودحکومتی، دوباره برخیزند.

«محمدجواد ظریف» عصر پنجشنبه ۲۴ مهرماه ۲۷۰۴ در پنجاه و هشتمین گردهمایی «یاران و دانش آموختگان دانشگاه تبریز و علوم پزشکی درباره مردم و امنیت ملی» که در سالن اجلاس جامعه مهندسان مشاور ایران برگزار شد، در پاسخ به سوالات متعدد حاضران به برخی ادعاهای سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه روسیه واکنش نشان داد و با بیان اینکه نه تنها اسنپ بک برای روزهای آخر مذاکرات نبود بلکه اختصاص به گفت وگوهای بین بنده و جان کری وزیر خارجه آمریکا نیز نداشت، افزود: آقای لاوروف و فرانسوی‌ها پیشنهادی در مورد وضعیت قطعنامه‌های گذشته شورای امنیت علیه ایران دادند که خیلی بد بود و ما تلاش زیادی کردیم تا آن پیشنهاد را کنار بگذاریم.

وی ادامه داد: آمریکایی‌ها هیچ وقت از دبه ضرر نمی‌کنند و هر وقت بتوانند دبه می‌کنند. یک روز دیدیم آقای کری کاغذی در دست و پیشنهادی دارد مبنی بر اینکه بیاییم قطعنامه‌ها را ۶ ماه ۶ماه تعلیق کنیم یعنی هر شش ماه باید می‌رفتیم به شورای امنیت و اگرچه به طور اتوماتیک تمدید می شد اما با درخواست دو عضو شورای امنیت می‌توانست به رای‌گیری گذاشته شود که اگر این اتفاق افتاده بود ۶سال پیش برجام تمام شده بود. به کری گفتم این چه پیشنهادی است که آورده‌ای؟ به عقل و شعور من توهین می‌کنی؟ گفت نه من به شعور تو توهین نمی‌کنم این را رفیقت لاوروف داده است. او می‌دانست که من و آقای لاوروف از سال ۱۹۹۴ رفیق بودیم.

ظریف خاطرنشان کرد: در سال ۱۳۹۹ در حالی که ایران هیچ تعهد برجامی خود را انجام نمی‌داد، آمریکا خواست تا اسنپ بک را اجرا کند، ۱۳عضور شورای امنیت نامه زدند که آمریکا نمی‌تواند و در رای‌گیری، ۱۱ عضو رای ممتنع و روسیه و چین رای منفی دادند. اتفاقا تنها زمانی که روسیه و چین با ایران همراه شدند زمان من بود چون زمان آقای احمدی‌نژاد روسیه به همه قطعنامه‌های فصل هفتی شورای امنیت رای مثبت داده بود و همین روسیه به دلیل حضور ایران در فصل هفت منشور ملل متحد مانع عضویت ایران در سازمان شانگهای شده بود. آقای لاوروف اینها را یادش رفته است.

وزیرخارجه پیشین رژیم ملاها تصریح کرد: در همین کتاب راز سر به مهر اسنادش وجود دارد که آمریکا و پنج قدرت دیگر می گویند ابزار ما شورای امنیت است و همین آقای لاوروف در جلسه تصمیم‌گیری می‌گفت من اجازه نمی‌دهم حق وتوی ما را از ما بگیرید. حالا می‌گوید ظریف رفته این کار را کرده، البته من تا الان ملاحظه کردم و چیزی نگفتم.

وی افزود: لاوروف می گوید من با تحریم تسلیحاتی ایران مخالف بودم در حالی که وقتی من داخل جلسه رفتم به من گفت جواد بیش از ۵ سال به تو مجوز نمی‌دهند می‌پذیری یا نه؟ گفتم نه. گفت پس چرا وقت ما را می‌گیری مگر مجوز از تهران داری؟ با تحکم گفتم به تو هیچ ربطی ندارد. همان شب برجام تمام شد و توافق کردیم در صورتی که به لاوروف دستور داده بودند نگذارد برجام نهایی شود برای همین رفت روسیه مصاحبه کرد و گفت ما با تحریم تسلیحاتی مخالف بودیم و ظریف ما را مجبور کرد بپذیریم. حالا ما همان را در داخل نقل می‌کنیم.

ظریف افزود : روس‌ها هم سفر حاج قاسم به مسکو را خبری کردند و هم ارسال پهپادهای ایرانی به روسیه در جنگ اوکراین را فاش کردند در حالی که بنده با حاج قاسم هم در عراق هم در ترکیه مذاکرات کردیم ولی جایی درز نکرد.

رییس تیم مذاکراتی رژیم در برجام تاکید کرد: من همچنان اعتقاد به روابط راهبردی با روسیه و چین دارم اما اینها به خاطر ما کاری نمی‌کنند. روس‌ها عریان سیاست خود را بیان می‌کنند. روسیه کشور مهمی در همسایگی ماست ولی دو خط قرمزدارد اول اینکه ایران نباید هیچ وقت با دنیا روابط آرام داشته باشد و دوم اینکه نباید با دنیا به درگیری برسد برای همین روسیه طرفدار توافق موقت ژنو بود چون استخوان لای زخم نگه می‌داشت و مانع درگیری هم می‌شد.

وی افزود: البته خیلی‌ها هم در ایران خط می‌دادند که توافق موقت خوب است اما به محض اینکه مذاکرات جامع را شروع کردیم بازی روس‌ها هم شروع شد. ما در توافق موقت گفته بودیم نیاز غنی‌سازی ما برای بوشهر و ۱۹۰هزار سو است و نطنز را برای همین می‌خواهیم. در بهمن‌ماه ۱۳۹۲ در ابتدای مذاکرات جامع روس‌ها گفتند ما کل نیاز بوشهر را تا آخر عمر بوشهر تامین می‌کنیم یعنی یک خط بطلان روی نیاز ما کشیدند. ما گفتیم مگر قرار است همیشه نیازمند روس‌ها باشیم و گفتند ما اجازه نمی‌دهیم ایران سوخت تولیدی خود را در بوشهر بگذارد و اگر بگذارد ما امنیت هسته‌ای بوشهر را تایید نمی‌کنیم چون می‌دانستند اگر برجام به سرانجام برسد روابط ایران با دنیا عادی می‌شود و روابط عادی ایران با دنیا خط قرمز روس‌ها است. همه اینها در کتاب راز سر به مهر منتشر شده و مستند است.

سرتیپ پاسدار اسماعیل قاآنی، فرمانده نیروی قدس، شاخه برون‌مرزی سپاه پاسداران، روایتی از دیدارش با حسن نصرالله، ساعاتی پس از حمله هفتم اکتبر حماس به اسرائیل داده است.

قاآنی در مصاحبه با شبکه یک صدا و سبمای رژیم گفته است: «هفتم اکتبر بعدازظهر به لبنان رسیدم. وقتی به لبنان رسیدم با آقا سید [منظور رهبر حزب‌الله است] درباره حادثه و اقدام پیش‌آمده صحبت کردم که چه باید کرد. مشاهده کردم سید از همان صبح درگیر بررسی تکلیف دینی و مسئولیت اسلامی و الهی نسبت به آن حادثه بوده است. نه من، نه سید و نه حتی رهبران اصلی حماس از جزئیات عملیات قبلا مطلع نبودیم.»

حماس که کنترل غزه را در اختیار داشت، صبح هفتم اکتبر ۲۰۲۳ برابر با ۱۵ مهر ۱۴۰۲، دست به حمله‌ای بی‌سابقه علیه اسرائیل زد. حمله حماس که با ورود به خاک اسرائیل انجام شد، موجب کشته شدن بیش از ۱۲۰۰ نفر و گروگان گرفته شدن ۲۵۱ نفر شد.

برخی از این گروگان‌ها هنوز در اختیار حماس هستند و این گروه اجساد برخی از گروگان‌های کشته‌شده را هم پس نداده است.