عضو هیأت علمی دانشگاه فرهنگیان با تأکید بر اینکه این بدعت بسیار خطرناکی است که آموزش و پرورش را به دست روحانیون و حوزه‌های علمیه بسپاریم، گفت: من فکر می‌کنم آقایان چون در جامعه و در ارتباط با مردم ناموفق بوده‌اند، حالا می‌خواهند این آزمایش را به محیط مدارس بیاورند و در مدرسه تجربه کنند؛ و با همین تجربه تلخ و ناموفق‌شان مجددا زمینه بیزاری و انزجار از دین را میان نوجوانان و جوانان فراهم بیاورند. ما چهل سال در جمهوری اسلامی تجارب تلخ و شیرین زیاد داشته‌ایم؛ از جمله اینکه تجربه روحانیت در تبلیغ دین برای جامعه موفق نبود و به ویژه در نوجوانان و جوانان به جای گرایش به دین، دین‌گریزی افزایش پیدا کرد.

رحیم عبادی در واکنش به اعلام خبر استخدام ۲۵ هزار طلبه در آموزش و پرورش، اظهار داشت: وزیر آموزش و پرورش در دیدار با مراجع عظام تقلید به دو نکته خیلی کلیدی اشاره کرده که به نظر من قابل تأمل و بررسی است. نکته اول کمبود معلم و راه‌های تأمین این کمبود و نکته دوم استخدام ۲۵ هزار طلبه در وزارت آموزش و پرورش است.

وی گفت: به نظر چیزی که مهمتر بود اینکه در این مطلب اعلام شده ما ۲۵ هزار نفر طلبه در آموزش و پرورش استخدام کرده‌ایم. این نکته خیلی پر ابهامی است؛ در شرایطی که آموزش و پرورش به شدت نیاز به معلم دارد، استخدام ۲۵ هزار طلبه چه اولویتی دارد؟! مگر وزارت آموزش و پرورش اداره کاریابی است که طلاب را جذب کند؟! طی این سال‌ها دفتر همکاری حوزه و آموزش و پرورش طرحی به نام «امین» تدوین کرده و در حال اجرا هستند. بر اساس این طرح بنا است آموزش و پرورش به ازای هر مدرسه یک روحانی استخدام کند؛ تا الآن ۲۵ هزار نفر استخدام کرده و آن طوری که در برنامه‌ها اعلام کرده‌اند قصد دارند این عدد را به ۱۰۰ هزار نفر برسانند. یعنی با شعار «هر مدرسه یک روحانی» می‌خواهند این کار را در آموزش و پرورش گسترش بدهند.

عبادی افزود: اگر هدف ما تبلیغ و ترویج دین است، چه لزومی دارد در آموزش و پرورش روحانی استخدام کنیم؟! متأسفانه مدتی است رویکرد بسیار بدی در آموزش و پرورش اتخاذ شده و آموزش و پرورش را یک نهاد ایدئولوژیک تلقی کرده‌اند و فکر می‌کنند آموزش و پرورش بخش عقیدتی و سیاسی حکومت جمهوری اسلامی است. در صورتی که این تفکر اشتباه است که ما این گونه فضای تعلیم و تربیتی که فضای با نشاط، پژوهش، آموزش، نوآوری و شکوفایی دانش‌آموزان همراه هست را به محیطی مثل مسجد تبدیل و سعی کنیم تجارب حوزوی را به آنجا منتقل کنیم.

وی با اشاره به اینکه تجربه تلخی در تاریخ داشته‌ایم، تصریح کرد: در دوران قرون وسطی، وقتی که مسیحیت بر اروپا حاکم شده بود، همین تجربه تلخ را اجرا کردند و روحانیون را به عنوان مبلغان دینی در مدارس استخدام کردند و بر سر دین و ملت آن آمد که همه ما در تاریخ قرون وسطی خوانده‌ایم. این یک تصمیم قرون وسطایی است که یک تجربه تاریخی را مجددا در ایران تکرار کنیم و آموزش و پرورش را جولانگاه مسائل عقیدتی کنیم؛ در شرایطی که کار آموزش و پرورش کاملا متفاوت است. به علاوه، نقد اساسی که وجود دارد این است که طلاب دینی و حوزه‌های علمیه ما اگر می‌خواهند تبلیغ دین کنند، جامعه و مردم در اختیارشان هست.

عضو هیأت علمی دانشگاه فرهنگیان افزود: من فکر می‌کنم آقایان چون در جامعه و در ارتباط با مردم ناموفق بوده‌اند، حالا می‌خواهند این آزمایش را به محیط مدارس بیاورند و در مدرسه تجربه کنند؛ و با همین تجربه تلخ و ناموفق‌شان مجددا زمینه بیزاری و انزجار از دین را میان نوجوانان و جوانان فراهم بیاورند. ما ۴۰ سال در جمهوری اسلامی تجارب تلخ و شیرین زیاد داشته‌ایم؛ از جمله اینکه تجربه روحانیت در تبلیغ دین برای جامعه موفق نبود و به ویژه در نوجوانان و جوانان به جای گرایش به دین، دین‌گریزی افزایش پیدا کرد.

وی یادآور شد: این رویکردی که وزارت آموزش و پرورش اتخاذ کرده که به جای معلم روحانی استخدام کند و بعد به روحانیون در سطح مدارس به عنوان کارمند وزارت آموزش و پرورش یک مأموریت تبلیغی و دینی بسپارد، را به عنوان معاون پرورشی وزارت آموزش و پرورش در گذشته عرض می‌کنم که کاملا حوزه‌های علمیه و مدارس را می‌شناسم. اعلام خطر می‌کنم که این کار به عنوان یک بدعت خطرناک باعث دین‌گریزی جوانان جامعه خواهد شد و از سوی دیگر اعتبار، ارزش و شأنیت روحانیت هم در مدارس از بین خواهد رفت.

عبادی در پایان تأکید کرد: با تصمیمات غلط، ناپخته و هیجانی و اجرای طرح‌های اینچنین، یک نوع نفرت و آشفتگی را در آموزش و پرورش دامن نزنیم و از سوی دیگر هم به حوزه‌های علمیه لطمه وارد نشود که به جای کار اصلی خودشان، کار وزارت آموزش و پرورش را انجام می‌دهند. واقعا باید به حوزه‌های علمیه و دست‌اندرکاران آموزش و پرورش هشدار داد که این تصمیم بسیار خطرناک خواهد بود و عواقب بسیار وخیمی در تعلیم و تربیت و همچنین مسائل دینی و حوزوی خواهد داشت.

فریدون عباسی، عضو کمیسیون انرژی مجلس رژیم ملاها درباره اتفاقات چند وقت اخیر در پالایشگاه‌های ایران در پاسخ به این‌که آیا زیر ساخت‌ها دارای مشکل است، گفت: کلاً حوادث صنعتی اجتناب‌ناپذیر هستند چراکه که ممکن است عملکرد نامطلوبی در آن صنعت به وجود آمده باشد.

وی ادامه داد: حالا این عملکرد ناشی از چیست؟ می‌تواند خطا در طراحی باشد. می‌تواند مشکل در مجوزها و پروانه‌های کارخانه‌ها باشد؛ این‌خطاها هست. از سوی دیگر اشکالات می‌تواند در انتخاب تجهیزات باشد؛ یعنی تجهیزات انتخاب شده دارای استاندارهای لازم نبوده است

عباسی با اشاره به این که از طرفی دیگر خطای انسانی، خطای مدیریتی و خرابکاری هم ممکن است باشد؛ یعنی حتی ممکن است همه چیز درست باشد ولی خرابکاری اتفاق بیفتد، عنوان کرد: آیا باید بگوییم چیزی نیست و امنیت همیشه برقرار است و هیچ جا خدشه امنیتی نداریم؟ خیر، نمی‌شود این را گفت؛ چراکه ما در گذشته ترور هم داشتیم؛ ولی آیا بگوییم امنیت ما ضعیف بوده‌ است؟ خیر هجمه دشمن زیاد بوده، مملکت وسیع است. بالاخره از صد حمله‌ای که دشمن می‌خواسته انجام دهد و از آن‌ها جلوگیری شده یکی، دو مورد هم اتفاق افتاده است.

عباسی با بیان این‌که خرابکاری صنعتی و خرابکاری‌های غیرصنعتی می‌تواند اتفاق بیفتد، اظهار داشت: یعنی این‌که نفوذی وجود داشته باشد و مواد منفجره را به حوزه صنعت بیاورد، چگونه؟ یا با خرابکاری فشار را بالا ببرد، شیری که بسته است را باز کند. مسیر سیالی را تغییر دهد. این‌ دست اتفاقات چیزی است که در همه کشورها می‌تواند اتفاق بیفتد.

وی یادآور شد: در ابتدای صحبتم گفتم بعضی موارد اجتناب ناپذیر است، برای چه؟ برای این‌که هرچه ایمنی و استاندارد به کار ببریم؛ ما که نمی‌توانیم به مردم خودمان سخت بگیریم بگوییم گزینش‌ها سخت باشد. مردم شغل می‌خواهند، می‌بینند طرف تخصص دارد خیلی سخت نمی‌گیرند که آیا ممکن است طرف وابسته به جایی باشد.

این نماینده مجلس رژیم ملاها خاطرنشان کرد: حال در طول زمان ممکن است شخصی به دلیل نارضایتی‌هایی که برایش به وجود می‌آید، مشکلات خانوادگی و یا تبلیغات دیگران جذب و به یک عنصر خرابکار تبدیل شود. خرابکار حتما بمب نمی‌گذارد، گاهی می‌آید خرابکاری صنعتی می‌کند، یعنی آموزش می‌بیند برق را دستکاری کند، آب را دستکاری کند، فشار گاز را بالا و پایین کند.

فریدون عباسی تاکید کرد: وقتی کشور بزرگ است و شما رو به پیشرفت هستید و یک عده هم می‌خواهند جلوی شما را بگیرند، خرابکاری صنعتی ممکن اتفاق بیفتد.

فراجا در استان سیستان و بلوچستان در جنوب شرقی ایران طی بیانیه ای از به هلاکت رسیدن ۱۲ نیروی خود و زخمی شدن تعدادی دیگر در یک حمله پارتیزانی در شهرستان راسک خبر داد.

بنا بر این بیانیه، این حمله بامداد جمعه،‌ ۲۴ آذرماه، علیه یک مقر فرماندهی این نهاد سرکوبگر رژیم انجام شده است.

راسک در جنوب استان سیستان و بلوچستان و در نزدیکی مرز پاکستان واقع است.

رضا مراد صحرایی وزیر آموزش و پرورش رژیم اسلامی حاکم بر ایران ظهر پنجشنبه در قم گفت: وزارت آموزش‌ و پرورش ۲۰۰ هزار معلم نیاز داشته که برای جبران کمبود معلم امسال ۷۰ هزار نفر جذب شدند که در میان آن‌ها ۵۸۰۰ نیروی جهادی و ۱۳۰۰ مربی قرآن بودند. ۲۵ هزار نفر از طلاب هم برای تقویت بنیه اعتقادی دانش‌آموزان جذب آموزش‌وپرورش شدند.

وی ادامه داد: ۵ هزار نفر از دانش‌آموزان مناطق کم‌برخوردار کشور به‌عنوان زیارت اولی به شهر مقدس قم اعزام شدند که این امر در راستای توجه به ‌بعد تربیتی و معنوی دانش‌آموزان بوده است.

جمعی از خانواده‌های دادخواه و معترض در پیامی مشترک در پلتفرم ایکس نسبت به سیرک جایزه صلح نوبل واکنش نشان دادند. خانواده‌های نوید افکاری، عرفان خزایی،‌ محمدحسن ترکمان، رضا شهپرنیا، محمدرضا اسکندری، پوریا بختیاری، جواد حیدری و چند تن دیگر در این پیام نوشتند:

تابه‌حال در گورستان‌ها قدم زده‌اید؟ به چهره‌ عزاداران دقت کرده‌اید؟ در گورستان، حرفی برای گفتن لازم نیست؛ آنجا فقط غم و درد است که بین آدم‌ها رد و بدل می‌شود. در گورستان‌ کسی قهقهه نمی‌زند. در گورستان کسی روی میز ضرب نمی‌گیرد. در گورستان‌ کسی با خنده و شادی و بشکن آواز نمی‌خواند.
‏ما در عمق سیاهی گورستانی به پهنای ایران ایستاده‌ایم و مبهوت شمایی شده‌ایم که ظاهرا خود را نماینده‌ ما خوانده‌اید. حالا شما یک بار بدون آنکه به فکر منفعت خود باشید، بدون آنکه فقط به فکر عکس‌ گرفتن با رنج ما باشید تا جایزه‌ی فلان جهنم‌دره را از آن خود کنید، به ما نگاه کنید. خودتان خجالت نمی‌کشید که زخم و عزای ما را به تمسخر می‌گیرید؟
‏نه! سؤال بی‌جایی‌ست. شما سال‌هاست وقتی دوربین و میکروفون به سمتتان می‌آید یاد سرگرمی و صحنه‌گردانی‌هایتان می‌افتید. شمایی که کوچکترین نسبتی با ما ندارید. شمایی که شکنجه و تعرض و عذاب زندان ما را به رقص و آواز برای جهانیان ترجمه می‌کنید.
‏شمایی که نمیفهمید اگر اینجا هنوز رقصی باقی‌ست رقصه گلوله‌ و باتوم‌ بر روی تن این مردم بی‌گناه است.
‏شمایی که فقر را نمی‌فهمید. شمایی که قتل و تحقیر و تعرض و تجاوز و کودکان شیمیایی‌شده و تن‌های تکه‌پاره ما در‌ زیر گلوله‌‌ها در لابه‌لای صدای قهقه‌ها و ضرب‌گرفتن‌ سرانگشتانتان بر روی میز گم می‌شود. شما رهبر مایید؟ شما رهبر جوانانی هستید که لباس‌هایشان را دریدند و سینه خود را در مقابل گلوله سپر کردند؟ شما و قهقه‌هایتان، ضجه‌های هزاران مادر داغدار و پدر کمرشکسته را نمایندگی می‌کنید؟ شمایی که تصمیم گرفتید این سیاهی را به شکل یک نمایش جذاب و دیدنی روی صحنه ببرید تا حوصله‌ی میزبان سر نرود؛ شمایی که در نشست و برخاست‌هایتان با آنانی که ما را به این روزهای سیاه نشانده‌اند، هیچ حدّومرزی ندارید و یک روز ما را آکتورهای خیابانی می‌بینید و روز دیگر جمعیت بی‌سری که باید رهبری‌شان کنید؛ نماینده‌ی‌ ما شده‌اید؟ نه… شما، خیلی حقیرتر از آنید که ما را نمایندگی کنید.
‏کنار بایستید. ایرانی که ما در آن زندگی می‌کنیم سال‌هاست در حال احتضار است و شما اصرار دارید این تقریبا جنازه را با اطوار و اصلاح زنده کنید. و ما، مایی که به ناممان میکروفون برداشته‌اید و به کام خودتان در آن چهچه می‌زنید، به تک‌تک شما هشدار می‌دهیم که از سر راه ما کنار بروید. دشمن ما جمهوری‌ اسلامی‌ است و برای نابودیش هر که را مانعمان شود نابود می‌کنیم؛ با هیچ احدی هم شوخی و تعارف نداریم. ما از شما، اصلاحات و نمایندگانش با خون عزیزانمان گذر کرده‌ایم. انگشت در زخم‌های ما نچرخانید. ما با شما هیچ نسبتی نداریم.