مایک پامپئو وزیرامورخارجه دولت پرزیدنت ترامپ که پیشتر به علت جلوگیری از نفوذ حزب کمونیست چین در آمریکا تحت تحریم این کشور قرار گرفته، بار دیگر در مقاله ای به سیاست های دولت بایدن در خصوص چین حمله کرد. وی نوشت: من قبلاً در درباره سیاست های نادرست دولت بایدن در مورد ایران، اسرائیل و آزادی مذهبی نوشتم. اما باید بگویم اساسی ترین اشتباه دولت بایدن، سیاست های وی در برابر چین و سیستم تک حزبی آن (حزب کمونیست چین) بوده است. جهت گیری های سیاسی حیاتی در قبال چین را، حت الشعاع مسائل اقلیمی قرار دادن و حزب کمونیست چین را به اشتباه، یک شریک تجاری مسئول تصور کردن، فقط به خطر انداختن رفاه و امنیت آمریکا است.
فقط چند ساعت از تصدی ریاست جمهوری گذشته بود که بایدن با پیوستن به توافق نامه های آب و هوایی پاریس به چین یک امتیاز خارق العاده داد. ایالات متحده تنها ملتی خواهد بود که واقعاً به تعهدات در این توافق عمل خواهد کرد و این کار را به قیمت از بردن مشاغل طبقه متوسط، عدم کارآفرینی و همچنین نه تنها افزایش قیمت بنزین، بلکه سایر هزینه های کشور مانند کالاهای اساسی انجام خواهد داد.
دشمنان ما، مانند چین و روسیه، تمایلی برای اقدام در مورد تغییرات آب و هوایی ندارند – چین فقط سال گذشته سه چهارم از نیروگاه های جدید زغال سنگ جهان را ساخت و منبع اصلی صنعت و درآمد روسیه مستقیماً از طریق سوخت های فسیلی تأمین می شود. تصور اینکه چین، با متمرکز نمودن دولت بایدن با مسائل اقلیمی هدفی جز به دست آوردن فرصت بیشتر برای ادامه سیاست های ظالمانه داخلی و فعالیت های بی ثبات کننده خارجی داشته باشد؛ احمقانه است.
در واقع، این باجگیری اقلیمی از مدت ها پیش آغاز شده است. وزیر امور خارجه چین، وانگ یی اخیراً گفت که اگر ایالات متحده دیگر در امور داخلی چین دخالت نکند، ما می توانیم حتی همکاری شفاف تری در مورد تغییر اقلیمی داشته باشیم. جان کری ،مشاور ارشد امور تغییرات اقلیمی دولت بایدن، روابط آمریکا و چین را بر همکاری در زمینه تغییر شرایط آب و هوایی متمرکز کرده است و مسائل سیاسی مهمی مانند آزادی مذهب، اقدامات عادلانه اقتصادی و تجاری و مسئولیت چین در قبال گسترش ویروس کرونا را به حاشیه کشانده است. طبقه متوسط آمریکایی برنده این سیاست ها نیست، علی رغم ادعاهای بایدن، برنده این گونه سیاست گذاری ها چین است.
مسئله تمرکز بر تغییرات آب و هوایی از این فرض نادرست ناشی می شود که حزب کمونیست چین، به مشارکت بین المللی مبتنی بر قوانین، در این زمینه علاقه مند است، این طور نیست! ویروس چینی (کرونا) بارزترین نمونه این بی توجهی است. حزب کمونیست چین نه تنها از مسری بودن این بیماری آگاهی داشت بلکه اشاعه آن را تحت پوشش قرار می داد و اجازه می داد با پروازهای بین المللی و در سراسر جهان گسترش یابد. شواهد زیادی وجود دارد که نشان می دهد این ویروس از موسسه ویروس شناسی ووهان سرچشمه گرفته و به دلیل سهل انگاری حزب کمونیست چین نه به طور تصادفی، بلکه تعامدا از طریق برخی از بازارهای مرطوب، از آزمایشگاه تحت نظارت ارتش چین فرار کرده است.
دولت پرزیدنت ترامپ سعی کرد این موضوع را بدون همکاری حزب کمونیست چین یا سازمان بهداشت جهانی (WHO) بررسی کند تا بتواند از بروز چنین بلایی در آینده جلوگیری کند. اما نه تنها هیچ یک از اسناد واقعی ارائه نشد و هیچ داده ای با سازمان های مربوطه بین المللی به اشتراک گذاشته نشد؛ بلکه از دسترسی ما به مراکز، پزشکان و سوابق مهم پزشکی جلوگیری به عمل آمد. در روز های ابتدایی شیوع، هنگامی که اطلاع رسانی به موقع می توانست به جهانیان در مورد میزان عفونت، شیوع و میزان کشندگی ویروس کمک کند تا تمهیدات پیشگیرانه را مد نظر گیرند، حزب کمونیست چین از همکاری برای کنترل همه گیری امتناع ورزید. این رفتار از دولتی که بخواهد به یک شریک تجاری مسئولیت پذیر در جهان تبدیل شود انتظار نمی رود. این یک رفتار استبدادی و کاملا تهدید کننده امنیت جهانی است. یک دولت مسئولیت پذیر حداقل تا جایی که قدرت و کنترل سیاسی آن به خطر نیفتد، به همان اندازه که برای مردم خود اهمیت می دهد، برای سایر مردم جهان نیز اهمیت قائل می شود.
ما نمی توانیم با مماشات و تشویق اقدامات مخرب حزب کمونیست چین به عنوان یک حزب منفعت طلب با چالش هایی که این حزب ارائه می دهد، مقابله کنیم. ما فقط می توانیم با برخورد قاطع با تهدیدات حزب کمونیست چین به مقابله برخیزیم. چینی ها دست کم باید پاسخگوی اقدامات مخرب خود باشند.فقط در این صورت مشاغل آمریکایی و زنجیره های مهم تأمین به ایالات متحده بر می گردند تا شاید برای دفعه بعدی که حزب کمونیست چین بدخواهانه به بایو تروریسم با ویروسی دیگر دست میزند؛ آماده شوند.
۵۰ سال پیش، هنگامی که ایالات متحده تعامل خود با چین را به رهبری رئیس جمهور ریچارد نیکسون و وزیر امور خارجه هنری کیسینجر، آغاز کرد، احتمالاً آینده ای متفاوت از واقعیت ایجاد شده تصور می شد. واقعیت این است که اقدامات تجاری غارتگرانه چین به کارگر آمریکایی آسیب می رساند، چین همچنین به پیروان مذاهب در مرزهای خود ستم می کند، به نسل کشی جمعیت مسلمان اویغور خود در سین کیانگ نسل کشی می پردازد. در حال این کشور در حال ایجاد یک نیروی نظامی است که هر روز قدرت بیشتری می یابد و چین را به تهدیدی برای همسایگان خود تبدیل می کند.
چین مالکیت معنوی مشاغل آمریکایی را می دزدد و از آن برای تقویت شرکت های وابسته به حزب کمونیست چین که تامین کننده ارتش چین هستند استفاده می کند. چین به طور فعال برای نفوذ در موسسات آموزش عالی ما برای سرقت اطلاعات تحقیقاتی استفاده می کند.
استراتژی دولت بایدن برای سامان دهی این مشکلات تمرکز بیشتر بر روی تغییرات آب و هوایی و تشویق حزب کمونیست چین به اصلاح رفتار به عنوان یک کشور ذینفع در نظم بین المللی است، بازگشت به سیاست های اوباما موثر نبوده و نخواهد بود. دولت پرزیدنت ترامپ فهمید که برای تأمین آزادی، ما باید نیروی نظامی قوی داشته باشیم نه کاهش بودجه دفاعی، ما باید در ائتلاف هایی که با دیگر کشورها ایجاد میکنیم، چین را مسئول بدانیم نه اینکه آن را تشویق کنیم تا رفتار خود را تغییر دهد، و ما باید اصول بنیانگذاران آمریکا را پاس بداریم، نه اینکه آنها را تحقیر کنیم، چرا که این سیاست های به جا همیشه بزرگترین مزیت ما نسبت به رژیم های استبدادی بوده و خواهد بود.
ما به کار خود ادامه می دهیم تا هم دولت بایدن و هم چین را وادار به مسئولیت پذیری کنیم. ما سعی داریم با برجسته ساختن تهدیدهای روزافزون رژیم چین، مشارکت خطرناک آن با ایران و آزار و اذیت مستمر نسبت به مسیحیان و سایر اقلیت های مذهبی، سیاست های پرزیدنت ترامپ را ادامه دهیم.
