حشمت‌الله فلاحت‌پیشه، رئیس پیشین کمیسیون امنیت ملی مجلس رژیم، گفت به اعتقاد او ایران و آمریکا همچنان عملاً در وضعیت جنگی قرار دارند و تفاهم اسلام‌آباد تنها وقفه‌ای موقت در این رویارویی بود که حفظ نشد. او معتقد است واشنگتن اکنون سه گزینه را هم‌زمان دنبال می‌کند: بازگشت به اقدام نظامی، تشدید فشارهای اقتصادی یا دستیابی به یک سازوکار دیپلماتیک جدید.

فلاحت‌پیشه همچنین درباره سفر هیئت پاکستانی به تهران گفت این هیئت بیش از آنکه حامل پیام احیای تفاهم اسلام‌آباد باشد، پیام‌ها و تهدیدهای تازه آمریکا را منتقل کرده است. به گفته او، آمریکا تلاش دارد در هر توافق احتمالی جدید، امتیازاتی را که در تفاهم اسلام‌آباد داده بود کاهش دهد.

بنابر اعلام سنتکام این یگان با نام «نیروی ویژه فالکون استرایک» از پهپادهای یک‌طرفه تهاجمی و سامانه‌های بدون سرنشین هوایی، سطحی و زیرسطحی دریایی استفاده خواهد کرد و نیروهایی از آمریکا و شرکای منطقه‌ای در آن مشارکت خواهند داشت.

سنتکام اعلام کرد رایزنی و دعوت رسمی از کشورهای شریک در منطقه برای پیوستن به این یگان آغاز شده است و با پیوستن آن‌ها، «فالکون استرایک» توانایی‌های پهپادی تهاجمی در خاورمیانه را در قالب یک ساختار چندملیتی و چندحوزه‌ای ادغام خواهد کرد.

«فالکون استرایک» ۹ ماه پس از تشکیل «اسکورپیون استرایک» راه‌اندازی می‌شود. به گفته سنتکام، این یگان پیش‌تر از پهپادهای یک‌طرفه تهاجمی در عملیات نظامی علیه رژیم ملاها و همچنین از شناورهای بدون سرنشین تهاجمی در حملات ماه ژوئیه به تأسیسات بندری ایران استفاده کرده است.

وزارت کشور عراق پنجشنبه ۱۳ اوت (۲۲ مرداد) اعلام کرد که سازمان مدیریت اطلاعات و مبارزه با تروریسم این کشور در دو عملیات جداگانه بیش از ۲۰ فروند پهپاد ساخت داخل را در بغداد شناسایی و ضبط کرده است.
 
این وزارتخانه در این رابطه همچنین از بازداشت چهار نفر خبر داد. در اخبار منتشرشده در این باره به هوییت این افراد و همچنین جزییات دقیق نوع پهپادها اشاره‌ای نشده است.
 
اوایل مردادماه عربستان سعودی از حملاتی پهپادی به تاسیسات نفتی خود خبر داد و منشا آن را حملات گروه‌های هوادار رژیم ملاها در عراق اعلام کرد.
 
علی فالح الزیدی، فرمانده کل نیروهای مسلح و نخست‌وزیر عراق در ارتباط با این اتهام عربستان،، به نهادهای امنیتی ذی‌ربط دستور تحقیق داد و بعداَ اعلام شد که بررسی اطلاعات و شواهد موجود آغاز شده و “اقدامات قانونی لازم علیه هر فرد یا طرفی که نقش او در این اقدامات اثبات شود، اتخاذ خواهدشد”.
 
در اطلاعیه امروز وزارت کشور عراق گفته نمی‌شود که آیا شناسایی‌ها و ضبط پهپادها به این تحقیقات مرتبط است یا پرونده‌ای جداگانه دارد.

وزارت امنیت داخلی آمریکا روز جمعه اعلام کرد که ایالات متحده واردات از ۴۳ شرکت چینی دیگر را به اتهام استفاده از کار اجباری ممنوع کرده است.

به گزارش اسپوتنیک، در بیانیه این وزارتخانه آمده است: «وزارت امنیت داخلی، از طرف کارگروه اجرای قوانین کار اجباری، افزودن ۴۳ شرکت به فهرست نهادهای مشمول قانون پیشگیری از کار اجباری و همچنین به‌روزرسانی فنی اطلاعات دو نهاد موجود را اعلام می‌کند.»

بر اساس این تصمیم، کالاهای تولیدی این شرکت‌ها از جمله آلومینیوم، پوشاک، مس، پنبه، گوجه‌فرنگی و محصولات مشتق از آن‌ها اجازه ورود به بازار آمریکا را نخواهند داشت.

اوایل همین ماه، آمریکا بر اساس اینکه آیا شرکای تجاری قوانین کافی برای ممنوعیت واردات کالاهای تولیدشده با کار اجباری دارند یا خیر، بر واردات از ۶۰ شریک تجاری عمده تعرفه‌های ۱۰ درصدی و ۱۲.۵ درصدی اعمال کرد.

روزنامه وال‌استریت ژورنال گزارش داد، پسمانده های رژیم طرح پیشنهادی عمان برای تقسیم برابر کنترل تنگه هرمز میان دو کشور را رد کرده است.

بر اساس این گزارش، کاظم غریب‌آبادی، معاون وزیر خارجه رژیم گفت است، تهران تنها در صورتی وارد مرحله بعدی مذاکرات با آمریکا خواهد شد که کنترل بخش عمده تنگه هرمز به ایران واگذار شود. او در این رابطه افزود که طرح عمان “نگرانی‌های امنیتی ایران را رفع نمی‌کند.

به نوشته وال‌استریت ژورنال میانجی‌های مذاکرات معتقدند مخالفت ایران با این پیشنهاد، تلاش‌ها برای پیشبرد توافق اولیه میان تهران و واشنگتن را با مشکل روبرو کرده است.

این خبر در حالی منتشر می‌شود که رویترز پیش‌تر گزارش داده بود، عمان با حمایت کشورهای حوزه خلیج فارس طرحی برای مدیریت تنگه هرمز پیشنهاد کرده است که بر اساس آن، کنترل این آبراه به صورت مشترک و با تقسیم ۵۰-۵۰ میان ایران و عمان انجام می‌شود و هزینه خدمات دریانوردی نیز به صورت داوطلبانه دریافت خواهد شد.

در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶، کشورهای عضو (TFTC) تحریم‌های مشترکی را علیه ۵ نهاد و ۱۶ فرد وابسته به شبکه مالی حزب‌الله اعمال کردند. این تحریم‌ها که توسط دفتر کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانۀ آمریکا (OFAC) نیز تأیید شده‌اند، صرفاً اقدامی تنبیهی نیستند، بلکه ساختار پنهان و پیچیدۀ سیستم تأمین مالی این سازمان را به‌طور بی‌سابقه‌ای افشا می‌کنند. برخلاف تصور عمومی، این شبکه تنها به تأمین مالی نظامی محدود نمی‌شود، بلکه فعالیت‌های رفاهی، تبلیغاتی، بازسازی و جذب نیرو را نیز پوشش می‌دهد.

یکی از مهم‌ترین یافته‌های تحریم‌ها، روش‌های پیچیدۀ پنهان‌سازی مالی است. مقامات ارشد القرض الحسن نظیر احمد یزبک، عباس غریب و مصطفی حرب با استفاده از «حساب‌های سایه» و حساب‌های مشترک در بانک‌های لبنان، موفق شدند بیش از ۵۰۰ میلیون دلار را از سیستم مالی رسمی عبور دهند. این روش نشان می‌دهد که حزب‌الله نه تنها از سیستم‌های غیررسمی مانند «حواله»، بلکه به‌طور گسترده از زیرساخت‌های بانکی لبنان از طریق افراد معین و شرکت‌های صوری بهره می‌برد.

این تحریم‌ها سه دستاورد مهم دارند:

افشای عمومی: شناسایی افراد و نهادها، فعالیت آنها را در سیستم مالی بین‌المللی با ریسک بالایی مواجه می‌کند.

افزایش فشار: هرگونه همکاری تجاری با این شبکه برای بانک‌ها و شرکت‌ها بسیار پرخطر می‌شود.

محدودیت بازسازی: با توجه به تلاش حزب‌الله برای بازسازی توانایی‌های خود پس از جنگ، اختلال در شبکه مالی، شرط ضروری برای تضعیف قدرت آیندۀ آن محسوب می‌شود.

وزیر انرژی روسیه امروز در دیدار با مسعود پزشکیان و وزیر نیروی رژیم، دربارۀ جزئیات همکاری‌های دو کشور در حوزۀ برق گفت‌وگو کرد.

در این دیدار پروژۀ اتصال شبکۀ برق ایران و روسیه مورد بررسی قرار گرفت تا درصورت فراهم‌ بودن شرایط، امکان انتقال ظرفیت محدودی از برق جنوب روسیه در فصل تابستان، فراهم شود.

همچنین به گفتۀ وزیر نیرو، در این دیدار مقرر شده که همکاری‌ها در خصوص تحقق پروژه در «نیروگاه مشترک سیریک» افزایش یابد.

سیریک یکی از نقاطی است که به دلیل ارتفاع و موقعیت جغرافیایی خود، اشراف بسیار مناسبی بر تمامی ورودی‌ها و خروجی‌های تنگه هرمز دارد. به دلیل موقعیت نسبتاً کوهپایه‌ای منطقه سیریک، نیروی دریایی سپاه پاسداران با استفاده از موشک‌های کروز ضدکشتی، بخش عمده‌ای از حملات خود به شناورها را از این منطقه انجام می‌داد و سپس به‌سرعت محل را ترک می‌کرد.
لازم به ذکر است که عرض دهانه تنگه هرمز در این بخش، از سواحل ایران تا عمان، کمتر از ۵۰ کیلومتر یا ۲۶ گره دریایی است.

امیر فخراور، رئیس سنا کنگره ملی ایرانیان در واشنگتن و از مخالفان جمهوری اسلامی که سال‌ها در زندان ایران بوده و به گفته خودش شکنجه شده، در واکنش به تفاهم پسمانده های رژیم و آمریکا می‌گوید:

«ما شوکه شده‌ایم. سردرگمی عظیمی وجود دارد. واقعاً نمی‌فهمیم چه چیزی باعث این تصمیم رئیس‌جمهور شده است. ما که حامی ترامپ هستیم ـ و من شخصاً فضای کاخ سفید را خوب می‌شناسم ـ نمی‌فهمیم چه اتفاقی برای او افتاده است. هیچ توضیح قانع‌کننده‌ای برای این موضوع وجود ندارد.»

سؤال: پس توضیح شهودی شما چیست؟

«بیش از هر چیز، موضوع به رقابت انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ مربوط می‌شود؛ رقابت میان اردوگاه مارکو روبیو و اردوگاه جی‌دی ونس. روبیو در سیاست خارجی موفقیت‌های زیادی داشته است؛ ماجرای ونزوئلا و اقدامات مربوط به کوبا به نام او ثبت شده‌اند. اما ونس بیشتر به سمت مسائل اقتصادی می‌رود و به نظر من با زندگی و آینده ده‌ها میلیون نفر در ایران و خاورمیانه در چارچوب کارزار سیاسی خود بازی می‌کند.»

«ونس معنای MAGA را تحریف کرده است»
فخراور می‌گوید:
«ونس توسط دونالد ترامپ جونیور به کاخ سفید آورده شد و از دوستان نزدیک اوست و به این شکل برای خود پایگاه قدرتی ایجاد کرد. زمانی که در زندان ایران بودم و شکنجه می‌شدم، اندیشه‌های آزادی‌خواهانه توماس جفرسون را حفظ می‌کردم. ونس مفهوم بازگرداندن عظمت به آمریکا (MAGA) را تحریف کرده است. او از ابتدا با جنگ مخالف بود. او از اردوگاه تاکر کارلسون است؛ کسی که به گفته فخراور از قطر پول گرفته است. باید این مسائل افشا شود و جلوی این افراد گرفته شود.»

او همچنین به‌شدت از قطر انتقاد می‌کند و می‌گوید:
«قطری‌ها فاسد و خائن هستند. ناراحت‌کننده بود که بشنویم درباره بازسازی ایران صحبت می‌کنند. قطر به همه منطقه رشوه داده، از تروریسم حمایت کرده و حتی به آمریکا و اسرائیل نیز خیانت کرده است. دیدن ترامپ در کنار امیر قطر و شنیدن آن سخنان برای من غیرقابل باور بود.»

«رژیم در آستانه پایان بود»
در پاسخ به این سؤال که اوضاع در ایران چگونه دیده می‌شود:
«طبیعی است که نمی‌توان به رژیم اعتماد کرد. رژیم در پایان راه بود. فقط آخرین فشار لازم بود تا کار تمام شود. ایرانی‌ها منتظر این تغییر بودند و نمی‌توانند بفهمند چرا ترامپ متوقف شد. آن‌ها نمی‌فهمند چگونه او هدف استراتژیک و اخلاقی سرنگونی رژیم را فراموش کرد.»

«امید ایرانیان اکنون ارتش اسرائیل است»
در پاسخ به سؤال «بعد چه خواهد شد؟» می‌گوید:
«تنها امید ایرانیان در حال حاضر ارتش اسرائیل است. ما امیدواریم که این کار را تا انتها پیش ببرد. ۹۰ میلیون ایرانی در داخل کشور و ۱۰ میلیون ایرانی در خارج از کشور چنین چیزی را می‌خواهند؛ و مطمئنم که همه اسرائیلی‌ها نیز همین را می‌خواهند.»

«اسرائیل باید حتی برخلاف نظر دولت آمریکا عمل کند»
در پایان، درباره احتمال اقدام اسرائیل برخلاف خواست دولت آمریکا می‌گوید:
«رژیم ایران یک تهدید وجودی برای اسرائیل است و این توافق آن را تقویت می‌کند. چین و روسیه به آن‌ها کمک نظامی خواهند کرد و حتی ممکن است در دستیابی به سلاح هسته‌ای یاری برسانند. پس از ترامپ، آن‌ها تا آخر مسیر خواهند رفت و آن‌وقت تهدید علیه اسرائیل کاملاً ملموس خواهد شد. به همین دلیل اسرائیل باید حتی برخلاف نظر دولت آمریکا نیز اقدام کند. ایرانیان اکنون به اسرائیل امید بسته‌اند و از ترامپ ناامید شده‌اند. ما ایرانیان می‌توانیم نیروی زمینی (boots on the ground) برای اسرائیل باشیم. اکنون این فرصت وجود دارد؛ بعداً دیر خواهد شد.»
با قوت گرفتن فرضیه دوم یک احتمال دیگر هم وجود دارد که البته نتیجه اش تفاوت زیادی ایجاد نمیکند:
پرزیدنت ترامپ در بخشی از سخنرانی هاش عنوان کرد که میخواهد مطمئن شود اسرائیل توان دفاع از خودش را خواهد داشت.
اگر این را کنار قرارداد خرید تجهیزات نظامی چندماه گذشته اسرائیل بگذاریم، پلیس خوب با هماهنگی، صحنه را ترک میکند و نام خودش را به نیکی ثبت میکند و قراردادها و منافع مالی همکاری با کشورهای خاورمیانه را برای خودش و نسلهای بعدش (دانلد جونیور و جرد کوشنر و …) تضمین میکند و امااااا :
ناگهان اسرائیل، زیر میز می زند و بقیه ماجرا…
در این بین ممکن است حتی بی بی به دلیل اصرار یا جبر هماهنگی بیش از اندازه با پرزیدنت ترامپ قربانی شود و در انتخابات پیش را رای نیاره و اونهم به نوعی از حمله نهایی به ج.ا سفید شویی بشه و نهایتا مامور اعدام یا پلیس بدتر یا ….هرچیزی که اسمش رو بذاریم،روز صفر رو رقم خواهد زد.

رضا پهلوی و مشاورانش همچنان تلاش می‌کنند به‌تنهایی پیش بروند. در حالی که برای دهه‌ها، برند ولیعهد سابق ایران بر ائتلاف‌سازی استوار بود، اما تیم فعلی مشاوران او بیشتر بر تک روی خودکامه تأکید دارند. در همین حال، برخی اعضای «کنگره آزادی ایران» که کثرت‌گرا‌تر هستند، همچنان به بازی‌های سیاسی مشغول‌اند؛ برای برتری در میان شرکای ائتلاف مانور می‌دهند، از دیگر گروه‌ها انتقاد می‌کنند و اولتیماتوم‌های درون‌سازمانی صادر می‌کنند. چنین سیاست‌بازی‌هایی زمانی که تغییر رژیم در ایران رؤیایی دوردست بود شاید جایی داشت، اما اکنون که امکان آن جدی‌تر شده، رهبرانی که چنین بازی‌هایی می‌کنند خطر آن را دارند که پیروزی را به شکست تبدیل کنند. در حالی که لاف می‌زنند و تهدید به عدم همکاری می‌کنند، بهتر است شریف علی بن الحسین را به یاد بیاورند. اگر هم به یاد نمی‌آورند او که بود، خودشان ناخواسته نکته‌ای را ثابت کرده‌اند.

در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، زمانی که جنگ و تغییر رژیم در عراق در پیش بود، دولت‌های آمریکا و بریتانیا با تمام توان تلاش کردند گروه‌های مخالف عراقی را به همکاری وادارند. این کار آسانی نبود. نه‌تنها نهادهای مختلف آمریکایی—وزارت خارجه، پنتاگون و سازمان سیا—رویکرد یکسانی نسبت به عراق نداشتند، بلکه هرکدام دیدگاه متفاوتی درباره این‌که پس از تغییر رژیم چه کسی باید کشور را اداره کند، داشتند.

چندین جریان و چشم‌انداز رقیب وجود داشت. برخی اصیل بودند و برخی دیگر کاملاً توسط سرویس‌های اطلاعاتی خارجی هدایت می‌شدند. احزاب کرد امیدوار بودند خودمختاری خود را رسمی کنند و شاید حتی به استقلال برسند، در حالی که «جبهه ترکمن‌های عراق» که تحت هدایت آنکارا بود، به‌طرزی عجیب ادعا می‌کرد اکثریت جمعیت منطقه را تشکیل می‌دهد. «مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق» به‌دنبال ایجاد یک حکومت دینی شیعه بود. حزب الدعوه عراق، با شاخه‌های لندن و تهران، خواهان حکمرانی مذهبی‌تر بود. «توافق ملی عراق» که توسط ایاد علاویِ بعثیِ سابق تأسیس شده بود، جامعه‌ای سکولارتر می‌خواست. او با حمایت سیا، به‌دنبال همکاری با بسیاری از قبایل عرب سنی در الانبار بود؛ قبایلی که ابتدا از شورش حمایت کردند و سپس در دوره افزایش نیروها تغییر موضع دادند. احمد چلبی نیز در همین حال، به‌عنوان رئیس «کنگره ملی عراق»—یک چتر سازمانی که در سال‌های اولیه از کمک‌های مالی آمریکا بهره‌مند بود—ادعای رهبری داشت.

شریف علی نیز یکی دیگر از چهره‌های مهم سیاسی بود. او وارث تاج‌وتخت هاشمی عراق محسوب می‌شد. پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، جامعه ملل عراق را به‌عنوان قیمومت به بریتانیا واگذار کرد. قیام ۱۹۲۰ عراق این طرح را مختل کرد و پادشاهی عراق شکل گرفت، در حالی که بریتانیا عملاً طبق پیمان ۱۹۲۲ اداره آن را در دست داشت. بریتانیا فیصل اول، رهبر هاشمیِ انقلاب عربی در حجاز در دوران جنگ جهانی اول را—پس از تجربه کوتاه و ناموفقش به‌عنوان پادشاه سوریه—به پادشاهی عراق منصوب کرد. فیصل اول، پسرش غازی اول و نوه‌اش فیصل دوم تا انقلاب ۱۹۵۸ بر عراق حکومت کردند. سربازان شورشی عراقی پادشاه، ولیعهد و چند تن دیگر از اعضای خاندان سلطنتی را کشتند؛ تنها همسر ولیعهد، شاهزاده هیام، زنده ماند. با رنجی که عراقی‌ها ابتدا تحت جمهوری و سپس رژیم بعث متحمل شدند، نوستالژی برای سلطنت افزایش یافت. در چنین فضایی بود که شریف علی—که پسرخاله مادری فیصل دوم بود—ادعای خود را مطرح کرد.

شریف علی فردی باهوش، ظریف و خوش‌برخورد بود. او یکی از «گروه هفت»—متشکل از گروه‌های برجسته عراقی و کرد عراقی—بود که آمریکا و بریتانیا در آستانه جنگ با آنها همکاری می‌کردند. او در همه کنفرانس‌ها و نشست‌ها شرکت می‌کرد، اما با سقوط صدام، از پیوستن به شورای حکومتی خودداری کرد. چند عامل در این تصمیم نقش داشت. نخست، او تصور می‌کرد اگر با تکیه بر کارت ملی‌گرایی عراقی از گروه‌های همکار با آمریکا فاصله بگیرد، ممکن است مزیت رقابتی به‌دست آورد. همچنین استدلال می‌کرد که سلطنت نهادی وحدت‌بخش است و نباید هم‌سطح سیاستمداران قرار گیرد. به همین دلیل، وقتی «اداره موقت ائتلاف» شورای حکومتی عراق را به‌عنوان رهبری چرخشی در دوره انتقال تشکیل داد، او این پیشنهاد را رد کرد.

این تصمیم برای او اشتباهی سرنوشت‌ساز بود. شورای حکومتی نهادی ناکارآمد بود، اما به پایه‌ای تبدیل شد که نظام سیاسی جدید عراق بر آن بنا شد. شریف علی کنار گذاشته شد و بدون منابع قدرت، نتوانست شبکه‌های حمایتی ایجاد کند. طرفدارانش به‌سرعت پراکنده شدند. این‌که تیمش—که او به‌شدت به آن وفادار بود—بی‌کفایت بود، تنها روند افول او را تسریع کرد؛ شباهتی ناخوشایند با وضعیت کنونی رضا پهلوی. در عرض یک یا دو سال، شریف علی از مدعی رهبری عراق به چهره‌ای بی‌اهمیت تبدیل شد. زمانی که او در سال ۲۰۲۲ درگذشت، تعداد کمی از عراقی‌ها متوجه شدند.

اپوزیسیون ایرانی باید از این موضوع درس بگیرد. پهلوی ممکن است چهره‌ای برجسته باشد، اما اشتباهات او و رفتارهای اطرافیانش مسیر پیشرفت او را دشوارتر کرده، اگر نگوییم کاملاً از رقابت خارجش کرده است. «کنگره آزادی ایران» فرصتی برای رشد دارد، اما تلاش هر عضو برای بازی قدرت با دیگران یا صدور اولتیماتوم شاید غرورهای فردی را ارضا کند، اما در عرصه سیاست‌گذاری کلان موجب حذف خواهد شد، چرا که چنین رفتارهایی به نفع کسانی تمام می‌شود که به‌دنبال سناریویی شبیه ونزوئلا هستند. شریف علی فرصت خود را در عراق از دست داد. این‌که بسیاری از گروه‌های ایرانی برداشت نادرستی از فضای واشنگتن و میزان صبر حامیان احتمالی دارند، نشان می‌دهد تاریخ ممکن است تکرار شود.